> Melk, goed voor u.

Ik had een cursus gevolgd van het RIAGG over mensen die geestelijk gestoord zijn of dementeren en die overlast kunnen veroorzaken in een wijk. Hoe je die mensen toch weer bij de hand kon pakken en ze gerust kon stellen. Het begint allemaal met hun verhaal aanhoren en dan - hoe raar het ook klinkt - niet te zeggen: “Dat kan niet. Dat bestaat niet. Dat verzin je. Dat is niet waar.”

Zo kwam ik op een dag bij een oudere vrouw die over haar bovenbuurman klaagde. Hij hield haar uit de slaap, hij bedreigde haar zelfs. Hij zou tegen haar hebben gezegd: “Als jij gaat slapen, maak ik je dood, want dan laat ik gas in je huis stromen.” Dat maakte haar van slag. Zij had mij gebeld: “Jij bent de wijkagent, jij bent de politie. Jij moet dat voor mij oplossen.”

En nu stond ik voor haar met een voorstel: “We moeten hier samen over nadenken. We moeten met z’n tweeën sterker worden dan de bovenbuurman. Ik weet daar wel wat op.”

Wij waren toen uitgerust met ouderwetse portofoons met een squelchknop. Als je daar aan draaide, hoorde je ruis. Ik vertelde haar dat ik een gasmeter had meegenomen en stelde voor om eerst eens door het huis te lopen om vast te stellen wat er aan de hand was. We liepen naar het gasfornuis en ik vroeg haar om het gas aan te doen. Toen zij het deed, draaide ik stiekem aan de squelchknop van de portofoon. “Hoor je het? Dat geluid geeft aan dat er gas is.” Vervolgens liepen we door het hele huis. Kasten en laden opentrekken, achter de gordijnen kijken... Je hoorde natuurlijk niets. “Op dit moment is er niets aan de hand.”, zei ik. Maar zij beweerde bij hoog en bij laag dat de bovenbuurman dat pas zou doen als zij ging slapen.

“Oké, daar hebben we ook wat op gevonden: als jij naar bed gaat, doe je het bovenraampje van je slaapkamer open. Komt er dan gas naar binnen, dan kan het hier weer naar buiten en blijft het niet in je woning hangen. Maar”, vervolgde ik, “wat ook heel goed werkt: twee glazen warme melk vóór het slapengaan.”
“Melk?”, vroeg ze. “Ja, warme melk reinigt je lichaam van alle kwalijke stoffen die binnenkomen.”
“Is dat waar?”
“Ja.”
En daarmee vertrok ik en ik heb daarna niets meer van haar gehoord. Of eigenlijk toch.

Want een maand later kwam haar dochter bij mij op het spreekuur. Ze had nog niet plaatsgenomen of ze begon: “Wat heb jij in godsnaam tegen mijn moeder gezegd?” Ik dacht: 'O gottegot, wat is hier aan de hand?' En toen ontspon zich het volgende gesprek.
Ik vroeg: “Hoezo? Hoe gaat het dan met je moeder?”
“Ja, goed.”
“Hoor je nog klachten?”
“Nee, eigenlijk niet.”
“Hoe slaapt je moeder tegenwoordig?”
“Goed, denk ik. Daar hoor ik eigenlijk ook niets van.”
“Prima toch?”
“Ja. Maar mijn moeder koopt wel acht flessen melk per week! Dat deed ze anders nooit!”
“Rustig maar, ik zal het uitleggen. Zij denkt dat er door het drinken van melk niets meer met het vermeende gas kan gebeuren. Ze is gerust gesteld en ze slaapt heerlijk. Niets meer aan doen.”
Zij keek mij aan. “Je bent ook knettergek!” zei ze lachend.

Met de bovenbuurman was niets aan de hand geweest. Het was de verbeelding van de vrouw, het paste in haar ziektebeeld. Ze was een beetje paranoia geworden, ze was eenzaam en had gewoon wat aandacht en zorg nodig.

Is getekend: Bert Deen, wijkagent Politie.