Hoewel het niet de eerste keer was dat ik mij in het Verre Oosten heb mogen begeven, heeft deze reis me meer doen stilstaan bij het begrip veiligheid.

Grote vraag die dit bij mij heeft opgewekt, is of de berichtgeving over terroristische cellen in de jungles van Indonesië, en andere uitspraken van onze vrienden op het ministerie van Buitenlandse Zaken, hieraan heeft bijgedragen.
In hoeverre wordt ons eigen gevoel van veiligheid eigenlijk beïnvloedt door dergelijke berichtgeving? Had ik ook zo stilgestaan bij veiligheid, en dan met name het ontbreken hiervan, wanneer nooit iemand iets had geroepen over deze terroristische cellen of de toeristen die weleens door de Filippijnen worden ontvoerd?

Waarschijnlijk niet. Voor mijn bezoek aan de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken, waarop een enigszins afhoudend (reis)advies werd afgegeven voor bepaalde delen in Borneo en Indonesië, had ik niet zo stilgestaan bij mijn veiligheid aldaar. Buiten de aandacht voor gevaarlijk bijtende beestjes in de jungle en wat extra oplettendheid in het verkeer, maakte ik mij hier nooit zo druk over. En natuurlijk weet je dat de ‘Bali bombings’ hebben plaatsgevonden en dat het aantal islamitisch-extremisten in Indonesië relatief hoger ligt dan in andere landen.

Maar dat je je in bepaalde delen van Sumatra beter niet op straat kunt begeven i.v.m. plots rondvliegende kogels; je beter geen grote Westerse etablissementen kunt bezoeken in verband met het gevaar op aanslagen; en je op het idyllische Selingan Island niet moet schrikken wanneer je een man met een M16 ziet lopen omdat de betrekkingen met de nabij gelegen Filippijnen wat stroef verlopen, was mij niet bekend.

Deze berichtgeving zorgt er wel voor dat je eenmaal aangekomen op bestemming toch iets anders naar de omgeving kijkt en alerter bent op dergelijke zaken. Ik schaam me om het te moeten bekennen, maar op een avond, tijdens een drankje in een ‘Westers etablissement’ in Kuala Lumpur heb ik me toch heel even minder prettig gevoeld toen er een groep dames in burka binnenkwam en gezamenlijk het toilet bezocht. Iets wat mij in Nederland nog nooit een gevoel van onveiligheid heeft opgeleverd.

Maken wij elkaar dus niet onnodig bang en ongerust? Enige voorbereiding en oplettendheid is uiteraard altijd verstandig, maar slaan wij niet een beetje door?

Zelf ben ik in ieder geval voornemens om me bij een volgende reis vooraf niet meer op de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken te begeven. Tenzij ze hun berichtgeving aanpassen en de focus leggen op de zaken waar de gemiddelde reiziger mee te maken krijgt en waarbij enige voorzichtigheid hem geboden is. Zoals bijvoorbeeld het verkeer in dergelijke landen! Mijn ervaring is dat je daar meer risico loopt dan in het prachtige Sabah!