Een idee voor binnen uw organisatie? Laat het ons weten, via webredactie@nowthority.nl

Het verhaal van Probleemgericht werken.
Marnix Eysink Smeets en Peter van Os.

We gebruiken de term ‘probleemgericht werken‘ al jaren. In navolging van ontwikkelingen in de Verenigde Staten, Engeland, Scandinavië en andere landen in de jaren 80 van de vorige eeuw. Vermaarde wetenschappers als Herman Goldstein en Ronald Clarke gingen ons daarbij voor. Maar ondanks het feit dat Probleemgericht Werken sinds de jaren 90 onderdeel werd van het politieonderwijs en er her en der veel werd geïnitieerd op dit gebied, is het nooit écht het leidmotief van de Nederlandse Politie geworden. Het wordt tijd om dat te veranderen en wel om de volgende redenen: allereerst is er sprake van een toenemende prestatiedruk (de -25 %) op de regiokorpsen. Maar door de aanpak van veelplegers, het in beeld brengen van hot areas, hot spots en hotshots is de laatste jaren het laaghangend fruit wel geplukt. Willen we tóch verder komen, dan zal er nóg slimmer moeten worden gewerkt.

De randvoorwaarden daarvoor op het gebied van informatievoorziening (IGP) in de korpsen zijn inmiddels aan het verbeteren. Zeker ook door de landelijke implementatie van de Gebiedsscan ‘Criminaliteit & Overlast’, waarmee een drietal effecten wordt beoogd:
1. Een afgewogen en professionele prioritering van de allerbelangrijkste (lokale) problemen op het gebied van criminaliteit en onveiligheid
2. Het vergroten van de betrokkenheid en het draagvlak van het ondersteunend personeel daarbij en bij de daarop volgende probleemgerichte aanpak
3. Het verbeteren van onze deskundigheid op het gebied van signalering en advisering aan het (lokale) bevoegde gezag en de overige veiligheidspartners.

Probleemgericht werken wordt dus steeds meer nodig én steeds beter mogelijk. Dan is de uitdaging hoe we dat steeds beter leren te doen, steeds beter leren in uitvoering te brengen.