Platform voor verbetering veiligheid en leefbaarheid

Op weg naar India maakte ik een korte tussenstop in Helsinki. Vanuit de lucht kon je het besneeuwde landschap en de witte straten van de stad zien. Op slechts een enkele hoofdweg zag je auto’s rijden. Geen zwaailichten van zoutstrooiende vrachtwagens. Hoewel het midden op een doordeweekse dag was, zag het er allemaal vrij rustig en gestroomlijnd uit. Alsof de Finnen rekening hadden gehouden met het barre weer. Ook op het vliegveld geen enkel nieuwsbericht dat het land ontregeld was door de zware sneeuwval. Kritiek op de overheid omdat de burgers een goede dienstverlening was onthouden? Geen klagende reiziger te bespeuren. Het was hier business as usual; alles ging zijn gang. Een schril contrast met Nederland, waar we – voor de sneeuw zelfs maar is gevallen – vinden dat er al moet worden gestrooid. Waar we massaal in paniek zijn als we vaststellen dat het zout op is. Kennelijk lukt het die Finnen beter zich naar de omstandigheden te schikken dan ons Nederlanders.

Let op, tegenliggers!
Zo ook op mijn eindbestemming, in India. Op de openbare weg kom je er nauwelijks verkeersborden tegen. Je moet er maar het beste van maken en goed opletten. Go with the flow. De omstandigheden laten niet anders toe. Neem bijvoorbeeld het inhalen. Er is vrijwel geen moment te bedenken waarop een Indiase bestuurder niet wil inhalen. Een onoverzichtelijke bocht? Tegenliggers? Een gevaarlijke kruising? Waar wij het niet in ons hoofd zouden halen, doet het er hier allemaal niet toe. Het is inhalen of ingehaald worden. Daarbij wordt luid geclaxonneerd. Dat getoeter heeft verschillende betekenissen, afhankelijk voor wie het is bestemd. Degene die wordt ingehaald, wordt geacht vaart te minderen en wat aan de kant te gaan, zodat de inhaler weer tijdig kan invoegen. Voor tegenliggers geldt eigenlijk hetzelfde. Iemand die op de verkeerde weghelft zit, ga je niet dwarszitten. Die geef je ruimte door gas terug te nemen of iets uit te wijken. Bij gebrek aan allerlei gebods- en verbodsborden word je ook wel gedwongen om heel goed op te letten en enkele basisregels met elkaar in acht te nemen.[1] Zo ontstaan binnen een ogenschijnlijke chaos dus toch enkele patronen waardoor je kunt overleven. Lekker chaordisch[2], zou je kunnen zeggen.

Creatief ontduiken
En waar er toch regels zijn gemaakt, zijn er altijd weer mensen die deze regels creatief weten te ontduiken. Zo vroeg ik in een eettentje om een pilsje. De ober vertelde me dat er geen alcohol mocht worden geschonken, maar dat ze daar wel een oplossing voor hadden. Of ik daar eventueel mee zou kunnen leven. Ik had veel trek in een koel pilsje op de warme avond en was wel benieuwd naar die oplossing. No problem dus. Even later kwam de man terug, met mijn biertje. In een theepotje en dito kopje: "Your special tea, Sir."
Zo zie je maar. If you obey all the rules, you miss all the fun.[3]

Ab en Bram Spaan, India 2010.
> Naschrift: een filmpje wat je zeker eens moet bekijken: http://www.youtube.com/watch?v=RjrEQaG5jPM

[1] Zie ook www.sharedspace.eu.

[2] Zie ook Jan Bommerez: ‘Door de bomen het bos zien’.

[3] Citaat van Audrey Hepburn, die ook veel in India kwam.