Het gebeurde een week geleden in Ouderkerk aan de Amstel. We hadden een controleactie op de Zuidtangent en hadden onze bussen in de buurt van een halte geparkeerd. Daar stapten we ook op de bus om te controleren. We hebben op die avond veel bekeuringen uitgedeeld, het meest voor ontbrekende vervoersbewijzen. Aan het einde van de avond keerden we terug naar onze bussen en wat we zagen, was verbijsterend.

Ik ben een van de uitverkorenen binnen het Groninger politiekorps die aan de slag mag met Twitter. Het was ergens oktober 2009 toen mij een berichtje bereikte dat de politie Groningen een proef wilde doen met Twitterende buurtagenten. Als proefgebied had men de Indische buurt in Groningen en het satellietdorp Haren uitgekozen, waarschijnlijk omdat ze nogal verschillen. Ik ben buurtagent in Haren. Ik kende het begrip Twitter nog maar net en het moet gezegd: ik was niet gelijk overtuigd dat dit iets voor me was. Een kwetterende buurtagent? Na bestudering van Twitter drong het tot me door dat ik binnen 140 karakters “to the point” moest komen. Het leek me meer een bruikbare tool voor politici. Nadat ik echter voor een korte uiteenzetting naar het hoofdbureau was geweest drong het pas tot me door dat je er in potentie best iets mee kan. En waarom zou je het niet gewoon eens proberen?

Evenementen. Binnen iedere gemeente worden ze georganiseerd. En daar komt heel veel bij kijken. Er worden draaiboeken geschreven om het evenement en alles wat daarbij hoort op het gebied van veiligheid in goede banen te leiden. Nuttig en niets mis mee. Maar kan dat niet beter? 
In de praktijk blijkt dat de betrokken partijen niet altijd weten waarvoor ze verantwoordelijk zijn en hoe de werkwijze van de andere partners is.